Autor prezentuje dwa projekty "Duży pokój" i "Sentymenty", które mają wspólny mianownik dotyczą lat 70-ch, o których pisze:

DUŻY POKÓJ

"My Home is my Castle" tak mawiają Anglicy. Traktowanie swojego domu, mieszkania jak warownego zamku z dostępem dla nielicznych stało się też naszą domeną. Na przestrzeni lat w mikro społecznościach tworzonych przez mieszkańców bloków łatwo zaobserwować postępujący proces izolacji, anonimowości, osobności. Nasze życie toczy się za zamkniętymi drzwiami naszych mieszkań . Relacje sąsiedzkie ograniczają się do zdawkowego "dzień dobry" skierowanego do osób, które identyfikujemy jako współmieszkańców tego samego bloku. Zupełnie zanikła tradycja wspólnego biesiadowania, świadczenia pomocy sąsiedzkiej, które budowały więzi międzyludzkie, kształtowały "blokową" tożsamość. "Duży pokój" to nostalgia za minionymi czasami, za otwartością i domowo-niedzielną odświętnością. Za czasem, kiedy samotność nie była tak boleśnie odczuwana bo "nie było ciszy w bloku". Wykonanie fotografii "Dużych pokoi" było możliwe jedynie dzięki przychylności osób, które zapoznane z ideą projektu, zdecydowały się dopuścić mnie do swojego domowego sacrum- Dużego Pokoju. Czym obecnie jest to sacrum obrazują prezentowane na wystawie fotografie.

SENTYMENTY
Siłą napędową tworzenia obrazów fotograficznych jest nasza świadomość. To dzięki niej się rozwijamy, powiększamy naszą wiedzę, ale także stajemy się bardziej wrażliwi i empatyczni na otaczającą nas rzeczywistość. Fotografie z cyklu „Sentymenty” maja cechy autobiograficzne, powstały w roku 2013. To "Obraz - Wspomnienie" zapis mojego dzieciństwa i młodości z lat 70-tych poprzez fotografię wykonaną 40 lat później w postkomunistycznej rzeczywistości. Celowe użycie Camery obscura – najprymitywniejszej metody obrazowania jest pewnego rodzaju powrotem do pierwotnego życia ale i doświadczeniem czasu i przestrzeni przez otwór mojej kamery. Wybrałem obiekty niegdyś tętniące życiem a obecnie niektóre już nieistniejące .W mojej pamięci tak bardzo mi bliskie jak basen przy ul Nakielskiej, gdzie spędzałem beztroski czas czy lodowisko Torbyd ,na którym uczyłem się grać w hokeja , Muzeum, które podglądałem jako dziecko z okien domu mojej Babci, w którym dwie dekady później zostałem zatrudniony jako fotograf, czy dworzec PKP jako symbol podróży w nieznane i powrotów. Poprzez tą mała przysłowiową dziurkę mogłem ponownie sięgnąć do moich obrazów z tamtych czasów. Długie, czasem sięgające 30 minut czasy naświetlania pozwoliły mi odtworzyć ponownie powidoki tamtych zdarzeń i przeżyć. Ta jakże prosta technika tzw. fotografii czystej czy też fundamentalnej pozwoliła mi zmierzyć się z samym sobą i dokonać pewnej retrospekcji czasu, który już nie powróci. To pewnego rodzaju podróż do lat młodzieńczych ale i hołd składany tym miejscom, spotkanym ludziom i doświadczonych przeżyciom. Bogdan Konopka napisał we wstępie do katalogu „Wojtek nieśpiesznie przesącza czas i przestrzeń przez dziurkę swej drewnianej skrzynki, pozwalając by świat przedstawił się sam w swej elementarnej formie. Czarno białe negatywy wielkoformatowe odbija później w bezpośrednim kontakcie z papierem fotograficznym bez udziału powiększalnika i bez żadnych manipulacji. W dzisiejszych czasach trzeba odwagi by stworzyć zwyczajnie piękne fotografie…”

O AUTORZE:

Wojciech Woźniak ur. 5 maja 1964 r. w Bydgoszczy. Fotografik i muzyk. Członek Związku Polskich Artystów Fotografików. Od 1996 r. fotograf w Muzeum Okręgowym im. Leona Wyczółkowskiego w Bydgoszczy. W latach 1995-2005 współorganizator Przeglądu Fotografii Bydgoskiej (BWA, Bydgoszcz). Autor kilkunastu wystaw indywidualnych, m.in. „Outside-Inside”(2006), „Przybysz”(2010), „Moje powietrze”(2012), „Sentymenty”(2013), „Duży pokój”(2013) oraz uczestnik kilkudziesięciu wystaw zbiorowych w kraju i na świecie. Współzałożyciel i basista zespołów muzycznych: Variete i The Cyclists. Laureat I nagrody na Międzynarodowym Biennale Fotografii Artystycznej, ASP, Lwów Laureat II nagrody w konkursie twórców województwa kujawsko-pomorskiego Polygonum 4. Uhonorowany odznaką Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego Rzeczpospolitej Polskiej „Zasłużony dla kultury polskiej”.

 


 

Monograficzna wystawa Ildefonsa Bańkowskiego w Bydgoszczy

„Czarno-biały świat lat 60. w fotografii Ildefonsa Bańkowskiego” 
Galeria Miejska bwa w Bydgoszczy, ul. Gdańska 20 

Wernisaż we wtorek 12 września o godz. 18:00,
ekspozycja do 19 listopada 2017 
Kurator wystawy: Agnieszka Gorzaniak

 

Wystawa będzie próbą pokazania działalności artystycznej Ildefonsa Bańkowskiego w okresie tzw. „czarno-białym”, który przypada na lata 60. Zdjęcia z tamtych lat mają charakter zarówno artystyczny jak i użytkowy. Twórczość Ildefonsa Bańkowskiego zamknięta została w 10 cyklach: Architektura osiedli, Eksperymenty i konoidy, Archetony i tony, Sylwetki i portrety, Tematy marynistyczne, Mikroświaty faktur, Światłocienie nekropolii, Oblicza Egiptu, Fotografia a muzyka, Metafory ładu.

W 1949 roku, na przysięgę wojskową Ildefons Bańkowski otrzymuje od matki aparat fotograficzny. W domu, dużo wcześniej przygodę z fotografią zaczyna starszy brat Bogdan. Jednakże po latach okazuje się, że to właśnie Ildefons wybiera ostatecznie fotografię jako główne zajęcie, porzucając zdobyty zawód architekta. Pomimo tego lub właśnie dzięki temu, nigdy nie „uwolnił” się od szczególnego widzenia architektury typowego dla projektanta budynków. Z architektury do fotografii przeniósł umiejętność definiowania syntezy w formie makiety. Skąpo wykadrowane zdjęcia architektury, skontrastowane cienie, w zasadzie bezludne krajobrazy tworzą własny styl artysty.

Pracował w biurze projektów nad rozwijaniem założeń konkursowych 17-tysięcznego Osiedla Błonie w Bydgoszczy i z aparatem fotograficznym utrwalał cały okres jego budowania.
Eksperymentował. Na szczególną uwagę zasługują jego fotografie z cyklu „Eksperymenty i konoidy”, stanowiące zapis obserwacji poruszającego się wahadła Foucaulta, fotografie w podczerwieni oraz prace odzwierciedlające wielkie zainteresowanie artysty łączeniem grafiki i fotografii. Był jednym z propagatorów fotografii barwnej w środowisku bydgoskim.

Wielką pasją życiową Ildefonsa Bańkowskiego, obok fotografii, była muzyka. Obie miłości łączył w pracy nad projektowaniem okładek płyt winylowych, często wykonywanych na zlecenie Polskich Nagrań.

Od 1965 roku członek Związku Polskich Artystów Fotografików. Uhonorowany tytułem artysty fotografika Międzynarodowej Federacji Sztuki Fotograficznej (AFIAP). Brał udział w wystawach krajowych i międzynarodowych (Berlin, Edynburg, Lozanna, Paryż, Bruksela). Wśród licznych wyróżnień uzyskał nagrodę Ministra Kultury i Sztuki w latach 1966 i 1977 za cykle „Temat muzyczny w fotografii”. Pozostawił ponad 300 fotografii czarno-białych i 20 000 negatywów. Od roku 1982, roku śmierci, nie pojawiła się żadna jego wystawa. Ildefons Bańkowski stał się nieznany i zapomniany.

 

Osoby zaangażowane w projekt: 

Dr inż. arch. Barbara Bańkowska – pierwsza żona artysty, architekt, doktor urbanistyki.
Ukończyła Wydział Architektury Politechniki Gdańskiej. Studiowała ponadto w Krakowie, Szczecinie i Warszawie. Specjalizuje się w strukturach przestrzennych o znaczeniu lokalnym i ponadlokalnym. Przechowała część spuścizny po mężu Ildefonsie, do której posiadała prawa. W trakcie małżeństwa mocno angażowała się w pracę artystyczną męża.


Prof. dr hab. Maciej Szymanowicz – historyk sztuki specjalizujący się w historii fotografii.
Obecnie pracuje na stanowisku profesora nadzwyczajnego na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Wykłada również na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu. Od stycznia 2005 do lipca 2010 roku był kierownikiem Galerii Fotografii „pf” w Poznaniu. W latach 2005-2015 był członkiem rady programowej Biennale Fotografii w Poznaniu. Współpracował z wieloma instytucjami: Muzeum Narodowym w Warszawie przy organizacji wystawy Jana Bułhaka (2006), National Gallery of Art w Waszyngtonie przy wystawie: Foto: Modernity in Central Europe, 1918-1945 (2007) oraz z The Museum of Modern Art w Nowym Jorku przy projekcie OBJECT: PHOTO. Modern Photographs. The Thomas Walther Collection 1909–1949 (2013-2014). Autor licznych publikacji m. in. książki pt. Zaburzona epoka. Polska fotografia artystyczna w latach 1945-1955 (2016).


Dr Mateusz Torzecki – (ur. 1986 w Poznaniu) – kulturoznawca, doktor nauk humanistycznych, absolwent warszawskiego Uniwersytetu SWPS. Muzykofil, kolekcjoner płyt. Jego zainteresowania badawcze obejmują problematykę muzyki popularnej, zagadnień związanych z ewolucją jej dystrybucji oraz z krytycznym i społecznym odbiorem sfery dźwiękowej. Autor książki: „Okładki płyt. Rzecz o wizualnym uniwersum albumów muzycznych”.
Karolina Puchała-Rojek prezes Fundacji Archeologia Fotografii w Warszawie.
To pierwsza tego typu instytucja w Polsce. Powstała w sierpniu 2008 w odpowiedzi na realną potrzebę ochrony i wydobycia na światło dzienne archiwów po czołowych polskich fotografach.


Marek Noniewicz – Absolwent studiów fotograficznych Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu i Ludowego Konserwatorium w Ostrawie. W latach 1997-2001 pracował w Katedrze Fotografii ASP w Poznaniu jako technolog. Zdobył doświadczenie kuratorskie prowadząc niezależną galerię fotografii Prusa 2/9 w Poznaniu, jako kurator współpracował również z Galerią Miejską Arsenał w Poznaniu, Muzeum Okręgowym im. Leona Wyczółkowskiego i Galerią Miejską bwa w Bydgoszczy. Aktywnie uczestniczy w organizacji warsztatów i edukacyjnych projektów fotograficznych w Polsce, członek Związku Polskich Artystów Fotografików.


Wojtek Woźniak – artysta fotografik, członek Związku Polskich Artystów Fotografików, muzyk, kompozytor i współzałożyciel zespołów Variété, w którym tworzył w latach 1983-2006, oraz free jazzowego zespołu The Cyclist, z którym działa nieprzerwanie od 2006 roku. 

 

 
 

 

AUTORKA O WYSTAWIE:

Przedmiotem rozważań podjętych przeze mnie w cyklu barwnych kolaży był obraz hybrydalny – intermedialny – polikodowy, zawierający wiele wątków, technik i stylów. W komunikacie tym krzyżują się sprzeczności i zróżnicowania nie tylko w kontrastowej formie, ale i w przekraczaniu granic czystości obrazu i przyjętej konwencji na rzecz hybrydy związanej z nadmiarem i brakiem jednolitości i czystości formy, w której na jednej płaszczyźnie dochodzi do zetknięcia wielu kodów (znaków). Różnego rodzaju kody tworzą szczególną, zintegrowaną i wieloaspektową plastyczną jednostkę ekspresji. W każdym przypadku sposób kształtowania kompozycji i przekazywania informacji oparty jest na kontraście form, a na płaszczyźnie obrazu, odbywa się scalenie znaków wielu kodów. Mimo, że obraz przekazuje informacje w sposób całościowy i bezpośredni, a nie – jak słowa –opisowy i linearny oraz przynosi rezultat natychmiastowy i jest na pozór syntetyczny, przedstawia sytuację od razu i w całości, to sam w sobie może być niespójny i niejednorodny  tak pod względem technicznym jak i tematycznym.  Powierzchnia obrazu staje się przedmiotem gry ze schematami, ideami, konwencjami, spójnością form i jej brakiem. Na płaszczyźnie poszukiwań technicznych wykorzystane zostały obrazy, wykonane w technice fotografii bezkamerowej m.in. chemigrafii, fotogramu, bodyprint, które powstały bez użycia aparatu fotograficznego i stanowią zapis procesu naświetlania. Fotografie połączone zostały z obrazem generowanym komputerowo, który w samym warsztacie plastycznym i w oparciu o okresowość powstawania pracy przypomina bardziej obraz malarski, czyli inną formę plastyczną. Idąc dalej, można przeciwstawić obraz generowany, tradycyjnemu obrazowi fotograficznemu, który powstaje na jednej płaszczyźnie jednocześnie. Tym samym paradoksalnie obraz cyfrowy bliższy jest tradycjom malarskim niż samej fotografii.  W warstwie tematycznej wykorzystane zostały formy z wcześniejszych realizacji, m.in.: Ciałotwórcze - 2000 r., Obraz pozoru – 2007 r., Obraz rzeczywisty – 2007 r., Pozory rzeczywistości - 2009 r., Kod europejski – 2009 r., W rytmie Chopina – 2010 r., Kod cywilizacyjny – 2011 r.
 
O AUTORCE:
 
Zajmuje się fotografią, grafiką, malarstwem i instalacją, nauczyciel akademicki. Urodziła się 29 kwietnia 1973 roku w Toruniu. Mieszka i pracuje w Bydgoszczy. Ukończyła Liceum Plastyczne w Bydgoszczy. W 2000 r. zdobyła dyplom w pracowni prof. Wojciecha Bruszewskiego z plastyki intermedialnej oraz aneks z fotografii w pracowni prof. Zdzisława Mackiewicza na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu im. Mikołaja Kopernika w Toruniu. W roku 2006 otrzymała dyplom Związku Polskich Artystów Fotografików. W latach 1999 - 2002  współpracowała z TVP Oddział w Bydgoszczy w zakresie realizacji grafiki komputerowej oraz oprawy plastycznej programów telewizyjnych. Od roku 2002 zarządza Centrum Artystycznym Eljazz w Bydgoszczy. Zajmuje się działalnością dydaktyczną oraz teorią z zakresu sztuk wizualnych. W latach 2005 - 2016 była wykładowcą Wyższej Szkoły Gospodarki w Bydgoszczy, gdzie prowadziła zajęcia ze studentami Kulturoznawstwa oraz Architektury i Urbanistyki. Od roku 2008 pełni funkcję wiceprezesa Stowarzyszenia Artystycznego Eljazz w Bydgoszczy, które organizuje międzynarodowe wydarzenia artystyczne: Bydgoszcz Jazz Festival oraz Europejską Akademię Jazzu. Jej prace znajdują się w zbiorach Muzeum Historii Fotografii
w Krakowie.